Προβολή Χωρίς τίτλο σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ο «άγνωστος» Ούγκο Τσάβες


 Ο άνθρωπος που οραματίστηκε ότι θα άλλαζε τον (λατινοαμερικάνικο) κόσμο νικήθηκε από τον καρκίνο στα 58 του χρόνια. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αλλά με σαφή επιρροή στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, αφήνει πίσω του κενά και ερωτηματικά. Κατά το πρότυπο των μεγάλων σοβιετικών ηγετών του παρελθόντος η σορός του αποτίθεται σε μαυσωλείο, ενώ οι «Τσαβίστας» σε όλο τον κόσμο θρηνούν για την απώλεια κάποιου που θέλησε να γίνει «Μεσσίας», για τη Βενεζουέλα και όχι μόνο.
H παρουσία του κ. Αλέξη Τσίπρα στην κηδεία του Ούγκο
Τσάβες και η συνάντηση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ με την οικογένεια του εκλιπόντος υπογράμμισε τη θερμή σχέση που είχε αρχίσει να δημιουργείται ανάμεσα στους δύο άντρες. Μια σχέση η οποία ξεκίνησε το 2007 με μια τολμηρή προσδοκία: Την παροχή φτηνού πετρελαίου σε ελληνικούς δήμους. Ο κ. Τσίπρας ήταν τότε σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων και μαζί με τον τότε δήμαρχο Καισαριανής, κ. Σπύρο Τζόκα είχε ταξιδέψει ως το Καράκας για να διερευνήσει εκ του σύννεγυς τις προοπτικές που θα μπορούσε να έχει η απευθείας εισαγωγή του πετρελαίου της Βενεζουέλας στην Ελλάδα. Η υπόθεση δεν είχε ευτυχή κατάληξη και σήμερα κανείς δεν θέλει να τη θυμάται -ιδιαίτερα η διοίκηση που διαδέχτηκε εκείνη του κ. Τζόκα στο δήμο Καισαριανής. Έτσι, η Αθήνα δεν έγινε Λονδίνο ως προς την προμήθεια πετρελαίου, καθώς η ιδέα της συνεργασίας με τον Τσάβες δεν ήταν ακριβώς έμπνευση του κ. Τσίπρα, εφόσον είχαν προηγηθεί διαπραγματεύσεις του δήμαρχου του Λονδίνου, Κεν Λίβινγκστον, με τον Ούγκο Τσάβες. Μάλιστα, είχε υπάρξει και συμφωνία για μια ποσότητα πετρελαίου αξίας 18 εκ. ευρώ, η οποία προοριζόταν για την κίνηση των κλασικών κόκκινων διώροφων λεωφορείων της βρετανικής πρωτεύουσας. Ο Τσάβες αντί χρημάτων είχε προτιμήσει την αξιοποίηση της τεχνογνωσίας που θα του προσέφεραν οι Βρετανοί στους τομείς της διαχείρισης της τροχαίας κυκλοφορίας, της ανακύκλωσης, των αστικών απορριμάτων κ.λπ. Ατυχώς η συμφωνία ακυρώθηκε σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους, καθώς ο «Κόκκινος Κεν» έχασε τη δημαρχία του Λονδίνου το 2008. Παρ’ όλ' αυτά, ο Λίβινγκστον ανέλαβε χρέη συμβούλου του Τσάβες, καθώς είχε ήδη δημιουργηθεί μεταξύ τους σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας. Εξάλλου ο Βενεζουελανός ηγέτης ήταν γνωστός για την πληθωρική, γοητευτική του προσωπικότητα που μαγνήτιζε κατά καιρούς ανθρώπους από κάθε πεδίο.
Ο Σον Πεν, η Ναόμι Κάμπελ ανάμεσα σε πολλούς άλλους παγκοσμίως διάσημους συγκαταλέγονταν στην μεγάλη ακολουθία των πιστών του φίλων. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε να θεωρείται και αυτός μέλος της εκλεκτής αυτής συντροφιάς.
ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΕΒΛΕΠΕ ΤΟΝ ΜΠΟΛΙΒΑΡ

Το ότι με κάθε του εκδήλωση ο Τσάβεζ έμοιαζε να εικονογραφεί το πρότυπο του χαρισματικού ηγέτη και μάλιστα στην πλέον χαρακτηριστική, λατινοαμερικάνικη εκδοχή του, είναι κάτι αδιαμφισβήτητο. Ωστόσο, απαραίτητο συστατικό της προσωπικής του πολιτικής συνταγής ήταν μια ορισμένη δόση μεγαλομανίας. Αντιλαμβανόταν τον εαυτό του σαν ένα μίγμα από τα προτερήματα του Φιντέλ Κάστρο, του Ερνέστο «Τσε» Γκουεβάρα και, κυρίως, του Σιμόν Μπολιβάρ. Ο Ούγκο Τσάβες είχε εμμονή με τον θρυλικό επαναστάτη και απελευθερωτή, όχι μόνο της Βενεζουέλας αλλά και πολλών άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής από το ζυγό των Ισπανών κατακτητών, τον ήρωα Σιμόν Μπολιβάρ, ο οποίος έδρασε στην αρχή του 19ου αιώνα. Ο Τσάβες αρνήθηκε επανειλημμένα τη μομφή ότι θεωρεί τον εαυτό του μετενσάρκωση του Μπολιβάρ και ότι στα οικογενειακά γεύματα άφηνε πάντα μια θέση κενή για το πνεύμα του «Ελ Λιμπερταδόρ». Στην πράξη όμως ο Τσάβες επιβεβαίωνε τους επικριτές του: Σε επίσημες εκδηλώσεις εμφανιζόταν με το χρυσό και αδαμαντοποίκιλτο σπαθί του Μπολιβάρ, ενώ με μεγάλη συγκίνηση είχε παρουσιάσει μια τρισδιάστατη ψηφιακή αναπαραγωγή της κεφαλής του επαναστάτη. Κυρίως όμως ο Τσάβες είχε αποδυθεί με σχεδόν παρανοϊκή επιμονή σε μια προσπάθεια να αποδείξει ότι το είδωλό του είχε πέσει θύμα συνωμοσίας και, τελικά, δολοφονίας. Πριν από περίπου πέντε χρόνια ο Τσάβες είχε διατάξει την εκταφή του Μπολιβάρ, έτσι ώστε να γίνει ιατροδικαστική έρευνα στα οστά του -έστω και 180 χρόνια μετά από το θάνατό του. Ο Τσάβες πίστευε ακράδαντα ότι ο Μπολιβάρ δεν είχε πεθάνει από φυματίωση, αλλά ότι τον είχαν δηλητηριάσει οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Προς μεγάλη απογοήτευση του Τσάβες η σχετική εξέταση δεν επαλήθευσε τη θεωρία του, γεγονός όμως που ουδόλως επηρέασε τα σχέδια για την κατασκευή ενός μεγαλειώδους, μεταμοντέρνου μαυσωλείου εντός του οποίου εναποτέθηκε η σορός του Σιμόν Μπολιβάρ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου